jak napisać opowiadanie historyczne?

Opowiadanie historyczne jest krótką, skondensowaną formą. Nie ma w nim miejsca na kilku wątkową akcję, wielu bohaterów, czy wnikliwie opisane detale. Opowiadanie musi mieć wartkie tępo i interesująca fabułę. Jak napisać opowiadanie historyczne?

Bohater – centrum opowiadania historycznego

Opowiadanie historyczne oparte na konkretnym wydarzeniu, które chcemy przybliżyć czytelnikowi musi mieć swojego bohatera. To on jest nośnikiem historii. To jego poglądy na dane wydarzenie poznajemy. Jest on naszymi oczami, na tą historię. Traktuj go jak żywą istotę, która nie wie, co go spotka. Boi się, waha, jest szczęśliwy, bądź zrozpaczony. Nie wie jaką decyzje podjąć. Walczy ze sobą, gdyż targają nim wątpliwości. W końcu nie jest wszech wiedzący. Daj mu pełna gamę uczuć, które targają zwykłymi ludźmi. Wtedy twój bohater stanie się najzwyklejszym człowiekiem ze swoimi wadami i zaletami, czyli niezwykłym, wielowymiarowym bohaterem opowiadania.

Trudne życie, kręta droga

Nasz bohater musi mieć cel. Zadanie, które przed nim postawimy przeprowadzi nas przez opowiadaną historię. Jego przygody mogą w trakcie opowieści zmieniać jego pogląd na dziejące się wydarzenia. Może też od początku zachować swoje poglądy i konsekwentnie trzymać się ustalonych priorytetów. Ważne, by Twój bohater nie miał łatwego życia. Trudności bohatera to ciekawa akcja, która niesie historię.

Pamiętaj, że opowiadanie ma bardzo ograniczona formę. Nie masz czasu na długie wprowadzenia. Wrzuć swojego bohatera w wir wydarzeń. Nie oszczędzaj go. Nakręć spiralę zdarzeń. A potem… potem podkręć jeszcze bardziej. Nie daj wytchnienia historii do samego końca. Masz przed sobą krótką formę. Wykorzystaj ją do maksimum.

W konstruowaniu opowiadania świetną radą są słowa Hitchcocka, który jednym, bezbłędnym zdaniem wyjaśnił jak powinna zaczynać się historia.

„ (…) powinno zacząć się od trzęsienia ziemi, a potem napięcie ma już tylko rosnąć.”

Autor tych słów wprawdzie nie mówił o pisaniu opowiadania, ale jego rada jest idealna. Biorąc pod uwagę bardzo ograniczona formę, jaka jest opowiadanie nie można rozpocząć inaczej. Barwne opisy, duża ilość bohaterów nie dadzą rady poprowadzić opowiadania. Akcja nie nabierze rozpędu. Opowiadanie będzie miałkie i nijakie.

Jak nie pisać opowiadania

A teraz kilka słów o błędach w pisaniu. Zastanawiając się jak napisać opowiadanie historyczne musimy zadać sobie do jakiego odbiorcy będzie skierowane. I to jest jeden z podstawowych i najważniejszych błędów, jakie popełniają piszący. Brak konkretnego odbiorcy, do którego kierujemy swój tekst.

Zastanów się w jakim wieku będzie Twój odbiorca, jaka edukacje ma za sobą. Opowiadanie historyczne jest oparte na konkretnym wydarzeniu. Ważne jest jak bardzo musisz je zarysować w opowiadaniu, by czytelnik zrozumiał kontekst sytuacyjny. Inaczej będzie wyglądało Twoje opowiadanie skierowane do ucznia podstawówki, inaczej do ucznia liceum, a całkiem inne informacje umieścisz, bądź pominiesz w opowiadaniu do człowieka dorosłego, który ma już wiedzę historyczną. Określenie odbiorcy jest podstawą określenia treści, ilości faktów historycznych i języka.

Bądź poprawny

Wydawało by się, że o poprawności językowej w takim tekście nie wypada pisać. Ale… jednak wspomnę. Słownik jest najlepszym przyjacielem pisarz. Budzisz się i zasypiasz ze słownikiem. Jeżeli nie jesteś czegoś pewien – sprawdzasz. Masz wątpliwości – sprawdzasz. Rada jest tylko jedna. Lepiej upewnić się raz za dużo, niż raz za mało.

Opowiadanie, wbrew pozorom, jest trudną forma pisarską. Często konstruowanie opowiadanie jest w większej mierze oparte na wykreślaniu, niż na pisaniu. Często pisanie jest łatwiejsze niż redukowanie tekstu do tego, co najistotniejsze. Dobre opowiadanie jest zwarte, akcja jest wartka, a bohater jest z krwi i kości.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *